Όταν η μουσική γεννιέται με τον αυθορμητισμό να οδηγεί, δίχως την ψυχρότητα του «τώρα ηχογραφούμε» στο studio, χωρίς φίλτρα, χωρίς πίεση, με μοναδικό οδηγό το συναίσθημα τότε  δεν πρόκειται απλώς για ήχους ή νότες, είναι μια αληθινή «κατάθεση ψυχής».
Ο Γιώργης Ξυλούρης (Καντρής), ο Μανώλης Σαλούστρος κι ο Δημήτρης Αποστολάκης, μέσα από αυτήν την ατμόσφαιρα απλότητας και ειλικρίνειας, μας χαρίζουν έναν δίσκο που δεν παίζεται, -ζει-. Η μουσική τους δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Δεν έχει ανάγκη να φωνάξει αρκεί να ψιθυρίσει, και σ’ έχει ήδη συγκινήσει.
Αυτός ο δίσκος δεν προσφέρει απλώς ήχους, προσφέρει εικόνες, μυρωδιές και τοπία. Από τις πιο απόκρυφες πλαγιές του Ψηλορείτη μέχρι τα περιγιάλια του πιο κρυφού μας αισθήματος, η ροή του θυμίζει ποτάμι δυνατό κι αθόρυβο, που σε συνεπαίρνει χωρίς να το καταλάβεις. Δεν χρειάζεται σκηνοθεσία, γιατί έχει βιωματική αλήθεια. Και η αλήθεια της Κρήτης είτε είναι στη λύρα, είτε στο λαούτο, είτε στο τραγούδι δεν έχει ανάγκη τίποτα παραπάνω.
Με τον Καντρή και τον Σαλούστρο να οδηγούν μερακλίδικα αυτή την εμπειρία, γίνεται φανερό πως η παράδοση δεν είναι μια σκονισμένη ανάμνηση. Είναι τρόπος ζωής. Και όσο υπάρχουν μουσικοί που παίζουν έτσι με την καρδιά μπροστάρησα θα παραμένει ζωντανή, τρυφερή και πάντοτε επίκαιρη.