“Η κατανόηση των αρχαίων ελληνικών τραγωδιών έχει πολλές φορές αποπροσανατολιστεί από τις εκάστοτε ακαδημαϊκές ερμηνείες, οι οποίες έχουν συσκοτιστεί από τον Ρομαντισμό. Οι δικές μου μεταφραστικές προσπάθειες έχουν σκοπό, όπως ισχυριζόταν και ο Γιώργος Χειμωνάς, να μεταφέρουν την αρχαία φωνή σε αναγνωρίσιμες δραματικές εντάσεις της σύγχρονης ελληνικής φωνής, χωρίς τη μεσολάβηση άλλων εγκατεστημένων στην ποίησή μας ιδιωματικών σχημάτων. Οι σκηνοθετικές μου επιδιώξεις αποσκοπούν στον διαχωρισμό της έως τώρα διπλής και ταυτόχρονης αναφοράς στην αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο — αναφοράς που αποτέλεσε το επίσημο «πιστεύω» του νεοελληνικού κράτους και του πολιτιστικού κατεστημένου. Κατά τη γνώμη του Κορνήλιου Καστοριάδη, αυτή η αναφορά οδήγησε και οδηγεί σε αδιέξοδο, κυρίως επειδή οι δύο αυθεντίες που επικαλείται βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση μεταξύ τους. Ήταν λοιπόν σχεδόν φυσικό ο υποκριτικός μου κώδικας να ακολουθεί τη σκηνική γλώσσα ενός σύγχρονου εξπρεσιονισμού, μέσω του οποίου ο υποκριτής, όχι μόνον «επιθυμεί πάνω απ’ όλα να εκφράσει τον εαυτό του», αλλά ανοίγεται σε μια διαρκή καταβύθιση στο συλλογικό μας ασυνείδητο, παραμένοντας σε επαφή με την τρέχουσα ιστορική πραγματικότητα. Όσον αφορά τα Χορικά, πιο συγκεκριμένα, ακολουθώ την πληροφορία του Πλούταρχου στον Νικία, σύμφωνα με την οποία πολλοί Αθηναίοι αιχμάλωτοι, στην εχθρική Σικελία, τραγουδώντας χορικά του Ευριπίδη γλίτωσαν από τα φρικτά δεινά της αιχμαλωσίας. Μια τέτοια πληροφορία μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πολλά χορικά των αρχαίων ελληνικών τραγωδιών είχαν αυτονομηθεί από το σώμα της τραγωδίας στην οποία ανήκαν και, ως αυτόνομα τραγούδια, συνέχισαν να ζουν στη μνήμη των πολιτών.”

Με αυτές τις σκέψεις ο Γιώργος Κιμούλης ανέβασε πριν από 20 χρόνια στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου και σε όλη την Ελλάδα την παράσταση «Οιδίπους Τύραννος» σε σκηνοθεσία δική του και μετάφραση Κ.Χ.Μύρη, δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στην μουσική, την ερμηνεία και τον λόγο.

Ο Γιώργος Νταλάρας ως ερμηνευτής και Κορυφαίος του χορού ερμήνευσε τις μουσικές του Goran Bregovic σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου βασισμένα στον μύθο του Οιδίποδα.

Η μουσική της παράστασης ηχογραφήθηκε ζωντανά στο θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου και στη συνέχεια εμπλουτίστηκε στο studio με την συμμετοχή εξαίρετων σολίστ μουσικών και λεπτομερή επεξεργασία, με ενορχήστρωση του Γιώργου Ζαχαρίου.
Μετά από επανειλημμένες ακροάσεις όλα αυτό το διάστημα, ο Γιώργος Νταλάρας μαζί με τον Γιώργο Κιμούλη και όλους τους συντελεστές αποφάσισαν να εκδώσουν αυτό το μουσικό υλικό.
Έτσι κυκλοφορεί από την Minos EMI, a Universal Music Company, μία συλλεκτική έκδοση με την μουσική και τα τραγούδια της παράστασης που συνοδεύεται από έντυπο υλικό με πληροφορίες, κείμενα και σπάνιο φωτογραφικό υλικό.